Virtuele juf

Aan alles komt een eind. Ook aan de handmatige bediening van de ophaalbruggen in Alkmaar. Het rukken aan een ijzeren slinger mag niet meer. Of de toeristen dit nou charmant vinden of niet. Er komen nu kastjes met knoppen. Het worden nog geen zelfbedieningsbruggen, maar het zal ongetwijfeld niet lang meer duren voordat de wetgever het brugwachters verbiedt zich in te spannen om op tijd van de ene brug bij de andere te komen.
Het hoort helemaal bij de ‘verjuffering’ van de samenleving. In Hoorn zijn ze onlangs ook gestart met het houden van kaasmarkten. Denk maar niet dat de kaasdragers daar echte kaas mogen versjouwen.
Nee, daar doen ze het met veel lichtere, plastic nepkazen.
En de verhuisdozen worden ook almaar kleiner.
Bij de krant kregen we enige jaren geleden de beschikking over een softwareprogramma dat bedoeld was om rsi – de journalistiek heeft zo haar eigen gezondheidsproblematiek – te verhelpen. Een virtuele juffrouw verscheen om de zoveel minuten op het beeldscherm en deed dan allerlei rek- en strekoefeningen voor die we na moesten doen.
Ook moest je, na een paar zinnen te hebben getikt, steeds vijf minuten rust nemen. Ik moest zo vaak pauzeren dat ik om half zeven nog niet klaar was met mijn verhalen.
Ik heb de juffrouw en haar verplichte pauzes in mijn virtuele prullenbak gegooid. Soms moet je aan bepaalde zaken snel een eind maken.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 6 augustus 2007

Van slag

‘Het nieuws ligt op straat’. Het mag dan wel een journalistiek cliché zijn, maar het is waar. Wie zijn ogen een beetje open houdt, komt van alles tegen. Op sommige plekken zeker.
Neem nu de omgeving van het Waagplein. Het zal geen toeval zijn dat slimme mensen ooit besloten hebben de stadsredactie een plekje te geven met uitzicht op het Waagplein, de Voordam en met aan de achterkant natuurlijk de Achterdam. Maar laat ik met beperken tot het uitzicht aan de voorzijde.
Automobilisten die hardhandig tot de ontdekkng kwamen dat het beweegbare paaltje niet meegaf, ruzies waarbij personen het water in werden gegooid, opstootjes (en erger) bij de cafés aan de overkant en een lijk in de gracht. Het zijn enkele voorbeelden die de krant haalden.
Maar het uitzicht is ook goed voor het lichtere werk. Zo weten we het meteen als er weer fietsen uit het water worden gedregd of als de nieuwe studenten van InHolland zijn gearriveerd.
En dan is er nog de Waagtoren. Mijn collega Hans Koolwijk, die enkle jaren geleden afscheid nam als vaste redacteur van deze krant, was altijd de eerste die het doorhad als de klok achterliep. Als dat gebeurde – en dat gebeurde regelmatig – belde hij steevast naar het gemeentehuis. Er werd dan een mannetje gestuurd die het euvel verhielp.
Ook nu is de klok weer van slag. Heb zelf ook maar eens de gemeente gebeld. In de geest van Hans. Bovendien moet de krant toch gevuld worden.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 22 januari 2007

Plons op tv

Is er nog een nieuwjaarsduik in Egmond? Dit was steevast de vraag die in de laatste dagen van het jaar wel door een van de redacteuren werd gesteld.
Een persberichtje was er nooit, maar een belletje naar de plaatselijke fotozaak bood in dit geval altijd uitkomst. Daar wisten ze altijd wel te vertellen hoe laat de vrachtwagen met daarin de leden van de duikvereniging bij het strand zou aankomen, het teken dat de nieuwjaarsduik kon beginnen.
Dit keer werden we – ruim voordat het in ons op zou komen – zelf gebeld, door de organisatie van de nieuwjaarsduik. En niet veel later vonden we een persbericht in onze mailbox.
Het moest afgelopen zijn met het ongeorganiseerde karakter van dit evenement, zo vonden ze bij de ondernemersclub. Deelnemers dienden zich op te geven en moesten zelfs betalen.
Uitkleden geschiedde niet meer in de open lucht, maar in tenten. En cameraploegen registreerden de spurt naar het water. En daar zal het niet bij blijven, want de duik in Egmond moet de concurrentie aangaan met die van Scheveningen.
Het wachten is op de eerste nieuwjaarsduik die live wordt uitgezonden op SBS6. Met commentaar van Hans Kraay jr. en met een wedstrijdelement. Wie is als eerste in het water? En wie blijft het langst kopje onder? Leuk joh!
Ik denk dat ik de komende jaren gewoon naar het schansspringen blijf kijken.

Roel van Leeuwen

Gepublcieerd in het Noordhollands Dagblad op 3 januari 2007

Knuffel

Zit je nietsvermoedend je werk te doen – in dit geval als verslaggever van het Alkmaarse sportdebat – word je uitgeroepen als winnaar van het sportdebat en krijg je opeens een trofee in je handen gedrukt en een knuffel van Erica Terpstra.
Niets ten nadele van Erica Terpstra hoor, en je moet een gegeven paard ook niet in de bek kijken, maar het krijgen van een prijs is een ervaring waar de meeste journalisten niet op zitten te wachten.
Als journalist meng je je niet in dergelijke debatten. Je volgt zo’n debat zo objectief mogelijk en als je als journalist dan toch je mening wilt ventileren, schrijf je er achteraf een commentaar over.
De jury had natuurlijk best een échte winnaar kunnen aanwijzen. Het sportdebat was van het eerste tot het laatste moment interessant. Met gloedvolle betogen van sportbestuurders die wilden weten wanneer de politiek actie onderneemt en politici die blijk gaven sport wel degelijk belangrijk te vinden.
Zou het toekennen van de prijs aan een outsider soms iets te maken hebben met de commotie over het feit dat sportwethouder Hans Meijer (PvdA) in de jury zat?
Zag hij zijn kans schoon om zijn collega’s een hak te zetten? Of gaat het belonen van de journalistiek een gewoonte worden?
In dat geval weet ik niet of ik bij de volgende debatten nog durf te komen.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 25 januari 2006