Nijntje

Ik moet een jaar of zeven geweest zijn toen ik voor het eerst naar het ziekenhuis moest. Niets ernstigs hoor. Mijn amandelen moesten geknipt worden. Maar voor een kind van zeven toch een hele ervaring. Ik kon dan ook alle steun gebruiken.
En die kreeg ik van…Nijntje. Mijn moeder had me mijn eerste (en laatste) Nijntjeboekje cadeau gedaan. Nijntje in het ziekenhuis. Daar had ze duidelijk over nagedacht.
In mijn herinneringen was Nijntje nog veel zieliger dan ik. Met een rollende traan en zo, maar wellicht overdrijf ik nu.
Nijntje mag dan al vijftig jaar geleden zijn bedacht door Dick Bruna – op het strand van Egmond aan Zee – het konijn is nog altijd ‘alive and kicking’.
Sterker nog, heel Egmond aan Zee is bevangen door de Nijntjekoorts. Er komt een Nijntjepleinjte bij de hoofdstrandafgang met daarop een Nijntjespeelboot.
Verder zullen er Nijntjevlaggen wapperen en komen er Nijntjeborden zodat de kinderen niet verdwalen op het strand. Kortom: wie niets met Nijntje heeft kan de komende tijd maar beter wegblijven uit Egmond aan Zee.
Dick Bruna zal op 14 mei de Nijntjeboot zelf onthullen. Misschien ga ik wel even kijken naar de man die Nijntje in het ziekenhuis creëerde als medicijn tegen mijn amandelprobleem. Zouden ze op het strand ook Nijntjeijsjes verkopen?

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 5 mei 2008

Bikkels

Weet u wat een bikkel is? Nee, ik bedoel niet een stoere vent die, weer of geen weer, naar buiten gaat om de heg te snoeien, een boom om te zagen of een marathon te lopen.
Ik heb het over een keihard botje (ik geloof van de hiel van een geit) waarmee vroeger op de schoolpleinen het bikkelspel werd gespeeld. Een soort van behendigheidsspel, waarbij bikkels werden opgegooid en weer opgevanen en dat weer in een bepaalde volgorde, geloof ik.
Tot donderdag had ik er niet eerder van gehoord. De term bikkel viel tijdens een bijeenkomst waarbij zes Egmonders op leeftijd herinneringen aan hun schooltijd ophaalden.
Ik moest metten aan mijn eigen jeugd terugdenken.
Het bikkelspel mag dan ooit populair zijn geweest, ik denk dat deze rage aan mij voorbij was gegaan als ik destijds jong was geweest. Zoals ik ook nooit veel op heb gehad met de jojo, het hoepelen en Silly Putty.
Knikkers waren meer mijn ding.
Ik knikkerde elke dag, urenlang met mijn vriendjes. Tot ik de volledige buit binnen had gehaald en mijn vriendjes teleurgesteld afdropen of tot het moment dat ik als een ware gokverslaafde mijn knikkerzak had leeg gespeeld. Eerder gingen we echt niet naar huis om te eten.
Eigenlijk waren wij ook bikkels.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 17 november 2007

Piratenschip

Zondagmiddag 18 uur: De AZ-kater zit er nog stevig in. Hoe kon ‘t? Niet meer aan denken, zeg je tegen jezelf. Afleiding zoeken. Dan toch maar een rondje maken over de vrijmarkt.
De pas zit er nog goed in. Voor oude videobanden op De Laat heb ik geen belangstelling. Heb de videorecorder vijf jaar geleden al de deur uitgedaan.
Even verderop speelt een meisje op haar blokfluit. Leuk, je moet het maar durven. Vast nog geen week les en dan al optreden.
In het Kennemerpark vind ik een bankje om uit te rusten. Ik zie kinderen die hun knikkerverzameling aanbieden. In gedachten ga ik 23 jaar terug. Ik was 10 en ik zat ook op een kleedje. Mijn knikkers verkocht ik niet. Wel een stapel Yhatzeeblokjes en als topstuk mijn Playmobil piratenschip.
Een man wilde hem graag hebben. ’7 gulden 50′, zei ik.
Een half uur later kwam de man terug. ‘Hij is niet compleet, er ontbreekt een mast’, zei hij. ‘Daarom kostte ie ook maar 7 gulden 50.’ Daar had ie niet van terug.
In de Ridderstraat vertraagt mijn pas. In een kraampje liggen oude kranten. ,,Ik heb de Alkmaarsche Courant en Het Parool vanaf 1954”, zegt de verkoper.
Hij blijkt ze te hebben geërfd. Van een oom waarschijnlijk. Ik loop weer door en bedenk me hoe het zou zijn om samen te leven met iemand die zijn leven lang al zijn kranten bewaart, brrr.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 1 mei 2007

Cruyff Court

Ze zien er overal hetzelfde uit: kunstgras, grote ballenvangers achter de doelen en lage hekken aan de zijkanten. Ook de wijk Daalmeer mag zich verheugen op de komst van een Cruyff Court, toch een beetje de Mc Donald’s onder de trapveldjes.
Maar of ze er in Daalmeer nu ook beter door gaan voetballen? Laat ik nou altijd gedacht hebben dat de ‘straat’ de beste leerschool is. Juist daar is een goede techniek onontbeerlijk om de bal onder controle te houden. En doordat de bal er alle kanten op kan springen, leer je te anticiperen op het onverwachte.
Zelf voetbalde ik vroeger met mijn vriendjes op het parkeerterrein. Tot het moment dat de buurman naar buiten stormde omdat we deuken trapten in zijn garagedeur.
Dan gingen we naar het speeltuintje. Een houten locomotief, een wipkip en de nodige hondendrollen waren dan de grootste obstakels.
Het doel bestond uit een boom en een neerglegde jas en je bepaalde zelf – al of niet na een langdurige discussie – of de bal over was. En niet zelden moesten we met grote takken de bal uit de sloot halen, want ballenvangers waren er natuurlijk niet.
Maar elk nadeel heb z’n voordeel. Het was nooit saai en de uren vlogen voorbij. Toch hadden mijn vriendjes en ik ook wel zo’n Cruyff Court gewild, met echte doeltjes en een echt veld, zonder locomotief.
Maar da’s logisch.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 16 januari 2007

Beloning

Ik zie mezelf nog staan als zesjarige dreumes, ergens op een veldje in de streek. Met een oranjekleurige ballon in de hand met daarop het postzegelportret van onze nieuwe koningin.
Aan de ballon zat een kaartje met mijn naam en adres. Wiens ballon het verst kwam, kreeg een prijs.
Ik heb helaas nooit wat gehoord uit Timboektoe of Nieuw-Zeeland.
25 jaar later ben ik een voorstander van de republiek. Tegelijkertijd vind ik het ongepast om dergelijke gevoelens op konininnedag te uiten.
Zeker niet één dag nadat de koningin vele honderden landgenoten en tientallen streekgenoten heeft beloond voor hun langdurige inzet voor de maatschappij.
Mensen die zich vaak tientallen jaren sterk hebben ingezet voor het welzijnswerk of die alle bestuursfuncties hebben vervuld bij hun voetbal-, tafeltennis-, dans- of hengelsportvereniging, die het zonder hun inzet nooit zou hebben overleefd.
Sommigen mogen dan hun neus ophalen voor een koninklijk lintje, voor de meeste mensen is het in ontvangst mogen nemen van zo’n kleinood echter een ware verrassing en de erkenning die alle vervelende momenten in de schaduw zet.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 30 april 2005

Decibellen

De skateboarders op het Canadaplein moeten weg. Vandaag nog, zo heeft het gemeentebestuur ze laten weten. Ze krijgen elders in Alkmaar een eigen skateplek.
Da’s natuurlijk flink balen voor die jongens. Want waar vind je nou zo’n mooie, centrale plek? En dat natuursteen, dat rolt zo lekker.
Dat ze weg moeten, heeft uiteindelijk niets te maken met het feit dat het dure natuursteen, dat was aangelegd om het plein te verfraaien, werd beschadigd. Nee, oom agent keek dat nog lachend aan en draaide zich om, geheel volgens de Nederlandse gedoogtraditie.
Pas toen na officiële geluidsmetingen bleek dat de jongelui te veel decibellen produceerden, ofwel te veel herrie maakten, door met hun skateboards van en op het plateau te klappen, trad de gemeente op.
Mijn gedachten gaan terug naar mijn jeugd. Skaten was nog niet zo populair. Wij voetbalden nog vooral en dan bij voorkeur op een parkeerterrein midden in de buurt. We schreeuwden en tierden erop los en trapten de bal zo hard we konden tegen de garages.
Ben toch benieuwd hoeveel decibellen wij produceerden. Bestonden die toen eigenlijk al?

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 11 april 2005

Sint-Maarten

Sinds ik bewoner ben van een appartement (twee hoog) in de binnenstad van Alkmaar hoor ik er niet meer bij. Word ik overgeslagen. Natuurlijk hoor ik het gezang in de verte wel en kan ik de lichtjes zien als ik vanaf mijn balkon naar beneden tuur. Maar eigenlijk trekt hét kinderfeest der kinderfeesten aan mij voorbij.
Zelf heb ik louter goede herinneringen aan Sint-Maarten, het feest waar creativiteit en zang gepaard gaan aan kinderslimheid. Want alles draaide natuurlijk om het ultieme doel: zoveel mogelijk snoep bemachtigen. Tassen vol – ik overdrijf niet – wisten mijn vriendjes en ik op te halen.
We renden door de tuintjes om sneller bij de buren te komen, drukten op de bel en als er een vriendelijke oma opendeed, zongen we nog snel …’geef me een pepermunnetje’, om vervolgens – na een welgemeend ‘dankuwel’ – weer zo snel mogelijk weg te rennen met de lampion zwierend voor ons uit.
De jongens en meisjes leren vandaag de dag liedjes met zes coupletten. Dat werkt natuurlijk niet.
Maar goed. Bij mij zijn ze niet langsgekomen. Maar omdat je het nooit zeker weet, had ik toch maar drie zakken snoep in huis gehaald.
Een beetje zoals vroeger.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 12 november 2003

1e schooldag

Niets was zo spannend als de eerste schooldag. Terug naar de plek die je haatte om de saaie, lange uren, maar waar ook je vrienden waren. Vrienden die je acht weken niet had gezien.
De eerste schooldag betekende ook: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Naast wie zou ik dit jaar eens gaan zitten? En waar? Voorin zodat je het bord zou kunnen zien zonder bril op te hoeven zetten of achterin, zodat je je kon verschuilen achter de ruggen van je klasgenoten?
De eerste schooldag betekende ook boeken halen. Het enige moment dat de bruinlederen schooltas van pas kwam. Want de rest van het jaar paste je er wel voor om daarmee op school te verschijnen. Dat was nou eenmaal niet ‘cool’.
‘Goed kaften, want anders moet je aan het eind van het jaar een boete betalen’, waarschuwde de lerares, terwijl ze een rol kaftpapier uitdeelde.
Nog steeds worden er boeken opgehaald. Gisteren zag ik een foto in deze krant met daarop twee meisjes die hun boeken in een gorte doos mee hadden gekregen. Nog even en de leerlingen moeten verhuiswagens laten voorrijden. Hoezo computertijdperk?

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 20 augustus 2003

Bollen pellen

Zelf was ik meer een raper. Heel wat zomers hebben mijn vrienden en ik op onze knieën gelegen om te wroeten in de aarde om de bloembollen naar boven te halen. We raasden door de richels, opgejaagd door de boer die achter je aankwam met zijn ploeg.
Soms had je pech. Dan had het net geregend en had je te maken met kleigrond. De bollen moesten dan uit de grond worden gepeuterd. Dan waren het zuurverdiende centen.
Maar we klaagden niet, want tien gulden per uur was goed verdiend.
Pellen was meer voor meisjes vonden we. Maar een zomer moesten we er toch aan geloven. Voor rapers was geen werk meer, maar een boer kon nog wel wat pellers gebruiken. De eerste morgen viel nog alles mee. De radio stond hard. Er werd gelachen in de schuur en het werk was heel wat minder zwaar.
De pret was van korte duur. De bakken geraakten maar niet vol. Onze buitenlandse collega’s waren een stuk handiger in het pellen. Ik geloof wel vier keer handiger. Daarbij ontstonden er blaren op onze vingers. Het werd een lange zomer.
Daar moest ik aan denken toen ik hoorde dat er wedstrijden bollen pellen in Egmond aan den Hoef werden gehouden. Ik ben maar niet wezen kijken.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 23 juni 2003