Roomservice

Het duurste hotel van de wereld bevindt zich op een kunstmatig eilandje in de Perzische Golf. Burj al Arab in Dubai – een 321 meter hoge toren, gebouwd in de vorm van een zeil- profileert zich als hét enige zevensterrenhotel ter wereld. Het ontbreekt de klanten er aan niets en dat mag ook wel voor kamerprijzen tot zesduizend dollar. Maar dan kun je wel kiezen uit dertien verschillende kussens om op te gaan slapen.
Het is natuurlijk heerlijk om je eens een nachtje te laten verwennen in zo’n hotel. Maar een dergelijke service kun je in Nederland nergens krijgen…hoewel.
Een vriendin van mij kwam onlangs, na een val van haar fiets, met haar achterhoofd in onzachte aanraking met een paar Bergense straatklinkers. Hetgeen haar in het Medisch Centrum Alkmaar deed doen belanden.
Zeer waarschijnlijk heeft ze het aan de knot op haar achterhoofd te danken dat het met de schade nog wel meeviel. Na een bezoekje aan de EHBO-afdeling, een korte observatie door de neuroloog en een nachtje overblijven in het ziekenhuis mocht ze weer naar huis.
Enkele weken later plofte de rekening op de deuromat: 6844 euro en 84 cent! Voor het gebruik van tandpasta, een pyjama en twee sneetjes brood werd niets extra gerekend. Dat noemen ze bij het MCA nou roomservice!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 13 maart 2008

Symbool

Hoe deden de ondernemingen in Alkmaar en Heerhugowaard het in het afgelopen jaar? Nee, ik bedoel niet in economisch opzicht.
Ook in deze regio zullen de meeste bedrijven het tij wel mee hebben gehad. De aandeelhouders zullen wel weer zijn gepleased, de rendementen waren vast in orde en hier en daar zullen de nodige bonusjes zijn uitgedeeld.
Nee, ik heb het over een nieuwe norm: hoe maatschappelijk betrokken waren de bedrijven het afgelopen jaar? Dat vind ik pas interessant.
Ik ben van plan mijn verzekeringen af te sluiten bij het bedrijf dat de meeste kippenhokken heeft geschilderd. Ik koop mijn auto bij die garage die trips heeft verzorgd voor arme bejaarden en ik doe alleen zaken met een bank als die ook wat doet voor de gehandicapte medemens.
Gelukkig gaat het de goede kant op in deze regio. Maatschappelijk ondernemen is in, bijna hip zelfs.
Maar het kan natuurlijk altijd beter. De Bronzen Waaier, een prijs die in september in de Grote Kerk wordt uitgereikt aan het bedrijf dat zich op dit gebied heeft onderscheiden, kan een stimulans zijn en twijfelaars over de streep trekken.
Ik heb zo het vermoeden dat de ondernemer die dit symbool van onbaatzuchtigheid straks in zijn vitrine heeft staan, zich in de toekomst over zijn rendement geen zorgen hoeft te maken.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 3 augustus 2007

Schijnaanval

Alkmaar is weer circusvrij. Meteen na de laatste voorstelling is de immense tent ingepakt en is het hele gezelschap – als een dievenbende in de nacht – vertrokken naar Zuid-Holland. De Alkmaarse dierenbescherming hoeft zich dus voorlopig niet meer druk te maken over al dan niet getormenteerde zeeleeuwen, hyperactieve paarden of struikelende pinguïns.
Je zou door al die aandacht voor de dieren dat er ook andere optredens waren. Zo was er de koorddanser die – nadat hij eerst letterlijk had gedanst op de hoge draad – enkele sprongen uitvoerde en één keer bijna tien meter naar beneden stortte. Ware het niet dat hij nog net het koord kon grijpen en zich weer behendig naar boven hees.
En dan was er nog een man die aantoonde dat je ook een ladder kunt beklimmen zonder dat deze ergens aan is bevestid of tegen een muur staat. Met ware doodsverachting balanceerde hij bovenop de ladder om uiteindelijk toch weer veilig tot het zaagsel af te dalen.
En om toch nog even terug te komen op een dierenact. De leeuwentemmer werd nog aangevallen door één van zijn beesten. Het betrof hier een ingestudeerde schijnaanval. Maar er komt natuurlijk een dag dat zo’n leeuw toch eens echt uithaalt naar het hoofd van zijn baasje.
Nee, over die dieren maak ik me niet zo heel veel zorgen. Ik ben benieuwd of de arbodienst al eens is langs geweest in het circus.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 17 juli 2007

Winnen

Journalisten zuipen, vreten en roken als ketters. Heerlijk om deel uit te maken van een beroepsgroep die gebukt gaat onder zoveel vooroordelen.
Je kunt je dan ook afvragen of het zoveel zin heeft om een Nederlands Kampioenschap wielrennen te houden voor journalisten. Een peloton vadsige mannetjes, die in niets verhullende shirts in een toeristentempo in de rondte rijden.
Wie dat bedacht heeft, moet wel een zieke geest hebben.
Zou je denken…
Want het afgelopen weekend in oekel waren de vadsige mannetjes in geen velden of wegen te bekennen. Sterker nog, de deelnemers aan het NK voor journalisten vertoonden opvallend veel gelijkenissen met echte wielrenners. U weet wel, van die gratenpakhuizen met kaalgeschoren benen, die al pedalerend met gemak de plaatselijke snelheidslimiet overtreden.
Onze Heerhugowaardse NHD-toref Kasimir den Hertog sprintte naar de zege en mag zich een jaar lang de snelste journalist van Nederland noemen.
Peter Winnen – toch een wielerlegende, maar ook NRC-columnist en in die hoedanigheid deelnemend aan de koers – liet hij ver achter zich.
Nu schijnt die Winnen dan ook nog te roken als een ketter.
Tja, dan heb je in het huidige journalistenpeloton ook eigenlijk niks meer te zoeken.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 20 september 2006

Veilig

Toen ik me enkele jaren geleden in Alkmaar vestigde, waagde ik me hier veilig. Het wass de tijd dat je nog gewoon op straat en op kantoor kon verkondigen dat je liefhebber was van het voetbalspel van de in het rood en wit spelende hoofdstedelijke voetbalclub, vernoemd naar een Griekse halfgod.
Het was ook de tijd dat ik de naam van deze club nog kon noemen zonder beledigd of – erger nog – uitgelachen te worden.
De plaatselijke voetbalclub AZ was nog niet de trots van heel Alkmaar. De club bungelde nog tussen de eerste en eredivisie. Te groot voor het servet, te klein voor het tafellaken.
De club deed het nog met spelers als John Mutsaers, michel Langerak, Silvan Inia, Martin van Ophuizen en Hamisi Amani-Dove.
Maar die goede ouwe tijd is voorgoed voorbij. De afgelopen jaren voltrok zich een voor mij pijnlijke revolutie. Het provincieclubje dat stijd moest leveren met Volendam, Haarlem en Telstar, bleek een bedreiging voor de gevestigde orde.
Nu is AZ zelfs hofleverancier van Oranje en bespeler van een fonkelnieuwe voetbaltempel.
En na de eerste monsterzege in het nieuwe stadion was het duidelijk: De Hout kon tegen de vlakte en AZ doet definitief mee met de grote jongens.
Ik denk dat ik de verhuisdozen maar vast bestel.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 12 september 2006

Verzonnen

Bij voorkeur zijn ze verschrikkelijk eng, hongerig en voortvluchtig, nadat ze op raadselachtige wijze zijn ontsnapt. Ze vullen minimaal een week lang de kolommen van de kranten. En de beste zijn natuurlijk verzonnen.
Je hebt ze in allerlei gedaanten.
Zo was er een dodelijke giftige lanspuntslang die Enkhuizen op zijn kop zette. Het antigif was niet aan te slepen, maar de slang bleek uiteindelijk in het hoofd van de ‘eigenaar’ te bestaan.
En je had de poema op de Veluwe. Niemand wist waar die nou vandaan kwam, maar wel dat hij levensgevaarlijk was. Of was het toch gewoon een groot uitgevallen kat of een fototrucage?
Ook Egmond aan den Hoef werd opgeschrikt. Door een kaaiman wel te verstaan. Genoeg om een sloot gedeeltelijk leeg te pompen en een grootscheepse zoektocht te houden. De kaaiman werd nooit gevonden. Hij zou ontsnapt zijn naar de duinen.
Deze week waren er opeens twee bokjes. Lieve dieren, wel doorvoed en (nog) veilig achter de hekken van de wijkboerderij. Ze vulden de kolommen vanwege de dreiging dat ze wijkboerderij d’Oosterhout zouden moeten verlaten.
Nu is er een redder opgestaan en mogen Jim en Jamai blijven.
Hartstikke leuk voor ze. Maar als komkommerdieren deugen ze natuurlijk voor geen meter.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 19 augustus 2006

Verboden

De onderzoekers zijn er eindelijk achter hoor.
Jaren hebben ze erover gedaan, Zweedse, Amerikaanse en Britse onderzoekers – dus de hele onderzoekswereld is er mee bezig geweest – maar nu staat het vast: handsfree bellen in de auto blijkt net zo gevaarlijk als bellen met de gsm aan het oor.
Dus het gevaar zit niet in het feit dat je met je linkerhand een mobieltje tegen je oor houdt, maar in de stem aan de andere kant van de lijn die je afleidt, waardoor je je niet voor honderd procent op het verkeer kunt concentreren. Hè, hè.
Nu dit vast staat, is de vraag met welke overspannen reactie de heren en dames in Den Haag nu weer zullen komen. Het lijkt me genoeg reden om Balkenende en consorten van de stranden van Ibiza terug te roepen en een spoeddebat te houden waarin wordt aangedrongen op een algeheel verbod op het bellen in auto’s.
Kan de politie nog meer bonnen uitschrijven.
Niet dat het daardoor veiliger wordt op de weg, want afleidingen zijn er nog genoeg. Wat te denken van jengelende kinderen op de achterbank?
Of nog erger: dvd kijkende kids op de achterbank. En zeg nou zelf, een leuke vriendin op de passagiersstoel, dat leidt toch ook af?
Tom Tom, de ingebouwde cd-speler, de Schermer molens in het landschap: het zijn allemaal potentiële gevaren voor de weggebruiker.
Autorijden, het zou verboden moeten worden!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 5 augustus 2006

Indiaan

Oranje is deze zomer toch wereldkampioen voetbal geworden. En zelfs Ruud van Nistelrooij speelde een fantastisch toernooi. Scoorde twaalf doelpunten. Onder mijn leiding.
Ook heb ik de Rabobankploeg al (zonder doping) naar de Tourzege geleid en als u zich afvraagt wie de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog verjaagd heeft: dat was ik.
In mijn virtuele wereld ben ik koning en god tegelijk.
Het gevoel van de touwtjes in handen hebben. Situaties oplossen die je in het (saaie) gewone leven niet tegenkomt, dat is de kick van het gamen.
Een beetje gamer gaat ook niet naar het strand omdat het toevallig 35 graden is buiten. En dat hadden ze bij de Media Markt in Alkmaar goed bekeken.
Je zet een paar spelcomputers neer, schrijft een wedstrijdje uit en ze komen vanzelf binnen. Niet alleen kinderen, pubers en jong volwassenen. Maar ook dertigers en veertigers. En misschien lopen ze nog met de nieuwste game de deur uit ook.
Een game als ‘Prey’ bijvoorbeeld. De gamer moet in de huid kruipen van een indiaan die door buitenaardse wezens wordt ontvoerd en die zich vervolgens met allerlei onconventionele wapens moet bevrijden.
Dát gaat mij net te ver. Met een pijl en boog rondlopen in een ruimteschip…tsss.
Het moet natuurlijk wel geloofwaardig blijven.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 29 juli 2006

Minibikers

U heeft ze vast wel eens gezien. Opgeschoten tieners die op een veel te klein motorfietsje door de straat rijden.
Bij mij werkt het op de lachspieren.
Net als het beeld van een volwassen vent op een dwergpony.
Maar de tieners in Heerhugowaard nemen hun hobby uiterst serieus. Zo serieus zelfs dat de gemeente maar een racebaan voor minibikers moet aanleggen, vinden ze.
What’s next?
Straks willen Nordica walkers (wandelaars met stokjes) een eigen pad in de duinen dat zo breed is dat ze elkaar nog kunnen passeren, zonder elkaar met de stokjes in de voeten te prikken.
Moet het Hoogheemraadschap zich al voorbereiden op een eis van het fierljeppersgenootschap dat de sloten overal minimaal acht meter breed moeten zijn omdat de sprong over het koude water anders niet uitdagend genoeg is?
En wat te denken van Chinese drakenbootroeiers die hun eigen stukje kanaal opeisen, vliegeraars die een claim leggen op het strand bij Bergen aan Zee, onderwaterhockeyers die zich het zwembad willen toe-eigenen en beoefenaars van de edele motobalsport (voetbal met motorfietsen), die gebruik willen maken van de sporthallen in de regio?
Ik zou tegen de minibikers willen zeggen: nog even geduld tot je 18 bent. Mag je op een echte motor rijden.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 12 december 2005

Architecten

Architecten kunnen het mooi vertellen.
Ze hebben het over ‘een baken in de stad’ als ze eigenlijk bedoelen. ‘Wij gáán toch een enorme flat neerzetten, daar kun je gewoon niet meer omheen kijken’.
En als ze zeggen: ‘Het plein moet een huiskamer in de stad worden’, bedoelen ze dan niet gewoon dat het een hangplek wordt voor jongeren of ouderen?
Architectentaal, morgen weer te bewonderen in kaaspakhuis Eyssen aan de Kanaalkade, alwaar de inwoners van Alkmaar mogen bepalen welke architect de metamorfose van de Paardenmarkt vorm mag geven.
Op zich een goed initiatief van de gemeente, maar het kiezen van zo’n architect is nog niet zo simpel als het lijkt.
Niet alleen vanwege de typische architectentaal – hoedt u voor een woord als ‘transparant’ en voor ‘gebouwen die een relatie met hun omgeving aangaan’ – maar ook vanwege het feit dat de eerste studies van architecten meestal niet zijn te onderscheiden van kleutertekeningen.
Andere architecten maken gebruik van foto’s van pleinen waardoor ze zich hebben laten inspireren. Prachtige pleinen in steden als Parijs en Madrid.
Er wordt een groot beroep gedaan op uw inbeeldingsvermogen.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 23 september 2005