Ergernis

Jaren moet ik het al aanhoren. Hondenpoep is ergernis nummer één in Nederland.
Ik vraag me wel eens af in wat voor paradijs we leven als hondenpoep ergernis nummer één is. Is altijd nog beter dan de malariamug, bermbommen of voedselgebrek, denk ik dan.
Maar goed, in Nederland ergeren we ons aan hondenpoep. Laatst wilde ik naar de film, ik was al laat, toen ik net voor mijn huis in een drol trapte. Kon ik weer naar binnen om met keukenpapier en water de stront uit het zoolprofiel te peuteren. Ik ontken niet dat ik me toen heb geërgerd, vooral omdat ik het begin van de film miste.
Dat gezegd hebbende, vind ik dat we doorslaan in de strijd tegen hondenpoep. In Heerhugowaard ben je straks als hondenuitlater strafbaar als je niet kunt aantonen dat je een schepje of zakje bij je hebt. We zijn nog één stap verwijderd van het preventief fouilleren van hondenuitlaters.
Lijkt me een typisch geval van een gemeentebestuur dat daadkracht wil tonen naar de bevolking. ‘Kijk eens hoe wij dit probleem aanpakken!’
Misschien dat het gemeentebestuur ook gewoon in parkjes en speelplaatsen (voor het geval dat) hondenpoepstations kan plaatsen in plaats van de hondenbezitter te criminaliseren. Lijkt me een stuk effectiever.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 6 mei 2008

Pellucidar

Een leuke foto donderdag in de(ze) krant. Een sabeltandtijger met opengesperde bek ontmoet een steppewisent – een uit de kluiten gewassen Schotse Hooglander – die vooral aandacht heeft voor de grassprieten voor hem. Plaats van handeling: een vochtig dal in Schoorl.
Volgens deskundigen had deze ontmoeting 20.000 jaar geleden in het echt kunnen plaats vinden. Tegenwoordig zijn er zorgvuldig geconstrueerde replica’s voor nodig.
Want hoe vervaarlijk ook, de sabeltandtijger (ofwel de smilodon) en de steppenwisent – die gedurende het hele pleistoceen in Nederland te vinden waren – hebben inmiddels gezelschap gekregen van de oeros en de mammoet in het rijk der uitgestorven dieren.
Wie ooit de avonturen van Tarzan in het voorwereldlijk Pellucidar heeft gelezen, praat met respect over dergelijke zoogdieren. Ik bedoel maar, de sabeltandtijgers, voorzien van achttien centimeter lange hoektanden, schakelden groepsgewijs hun prooien uit.
Een kudde steppewisenten kon je ook maar beter ontwijken.
Tegenwoordig hebben de tijgers tanden van normale proporties, zijn olifanten vooral bekend van hun circusacts en hebben we te maken met koeien die zelf in de gaten houden wanneer ze het beste door de melkrobot gemolken kunnen worden.
Niet verwonderlijk dat de leuke strips van Tarzan ook zijn uitgestorven.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 25 augustus 2007

Schijnaanval

Alkmaar is weer circusvrij. Meteen na de laatste voorstelling is de immense tent ingepakt en is het hele gezelschap – als een dievenbende in de nacht – vertrokken naar Zuid-Holland. De Alkmaarse dierenbescherming hoeft zich dus voorlopig niet meer druk te maken over al dan niet getormenteerde zeeleeuwen, hyperactieve paarden of struikelende pinguïns.
Je zou door al die aandacht voor de dieren dat er ook andere optredens waren. Zo was er de koorddanser die – nadat hij eerst letterlijk had gedanst op de hoge draad – enkele sprongen uitvoerde en één keer bijna tien meter naar beneden stortte. Ware het niet dat hij nog net het koord kon grijpen en zich weer behendig naar boven hees.
En dan was er nog een man die aantoonde dat je ook een ladder kunt beklimmen zonder dat deze ergens aan is bevestid of tegen een muur staat. Met ware doodsverachting balanceerde hij bovenop de ladder om uiteindelijk toch weer veilig tot het zaagsel af te dalen.
En om toch nog even terug te komen op een dierenact. De leeuwentemmer werd nog aangevallen door één van zijn beesten. Het betrof hier een ingestudeerde schijnaanval. Maar er komt natuurlijk een dag dat zo’n leeuw toch eens echt uithaalt naar het hoofd van zijn baasje.
Nee, over die dieren maak ik me niet zo heel veel zorgen. Ik ben benieuwd of de arbodienst al eens is langs geweest in het circus.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 17 juli 2007

Verzonnen

Bij voorkeur zijn ze verschrikkelijk eng, hongerig en voortvluchtig, nadat ze op raadselachtige wijze zijn ontsnapt. Ze vullen minimaal een week lang de kolommen van de kranten. En de beste zijn natuurlijk verzonnen.
Je hebt ze in allerlei gedaanten.
Zo was er een dodelijke giftige lanspuntslang die Enkhuizen op zijn kop zette. Het antigif was niet aan te slepen, maar de slang bleek uiteindelijk in het hoofd van de ‘eigenaar’ te bestaan.
En je had de poema op de Veluwe. Niemand wist waar die nou vandaan kwam, maar wel dat hij levensgevaarlijk was. Of was het toch gewoon een groot uitgevallen kat of een fototrucage?
Ook Egmond aan den Hoef werd opgeschrikt. Door een kaaiman wel te verstaan. Genoeg om een sloot gedeeltelijk leeg te pompen en een grootscheepse zoektocht te houden. De kaaiman werd nooit gevonden. Hij zou ontsnapt zijn naar de duinen.
Deze week waren er opeens twee bokjes. Lieve dieren, wel doorvoed en (nog) veilig achter de hekken van de wijkboerderij. Ze vulden de kolommen vanwege de dreiging dat ze wijkboerderij d’Oosterhout zouden moeten verlaten.
Nu is er een redder opgestaan en mogen Jim en Jamai blijven.
Hartstikke leuk voor ze. Maar als komkommerdieren deugen ze natuurlijk voor geen meter.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 19 augustus 2006

Wormen

De trouwe krantenlezer zal het niet zijn ontgaan. We worden met z’n allen veel te dik. En met onze kinderen is het nog slechter gesteld. We eten te vet, te zoet of gewoon te veel.
Maar terwijl de onderzoekers zich het hoofd breken over hoe de menselijke vraatzucht kan worden tegengegaan, maak ik me zorgen over de eetgewoontes van de Alkmaarse vogelgemeenschap.
Het is schrijnend om te zien hoe zilvermeeuwen niet meer de moeite nemen om een visje te vangen, maar zich storten op onze vuilniszakken. Op zoek naar ongezonde leftovers.
Met de zeemeeuwen en de duiven in de stad gaat het niet veel beter.
Bij de snackbar op de Voordam wachten hele vogelkolonies op vrijkomend friet. In mijn gedachten hoor ik zo’n dikke duif al in plat Amsterdams een bestelling opnemen. ,,Doe mij maar effe een patatje oorlog!”
De jonge duif die sinds maandag bij ons op de vensterbank is beland – waarschijnlijk na een halfmislukte eerste vliegles – heeft daarvan nog geen weet.
De duif maakt het overigens goed. Vooral omdat moeders driemaal daags langs komt om hem te voeren. Geen frietjes, maar wordmen uit de boom.
Puur natuur dus. Er is nog hoop!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 28 juli 2005

Eekhoorns

Wat hebben de ijsvogel en de pad gemeen? Zo op het eerste gezicht niet zoveel, maar als je de berichtgeving in de krant volgt, valt op dat de mens het beste met deze diersoorten voor heeft.
De ijsvogel staat op de lijst met bedreigde diersoorten. En dat kon de mensheid niet over zijn kant laten gaan.
Ruim een ton van het budget van de provincie werd vrijgemaakt om het in het Oosterdelgebied wat fijner voor de vogel te maken.
Denk maar niet dat de ijsvogel zich daar wat van aantrekt. Elders in Langedijk is het beestje wel waargenomen, maar niet in het Oosterdelgebied. Rotvogel!
Daar moest ik aan denken toen ik het bericht las over de tien paddentunnels die in de Boekelermeer worden aangelegd. Ze zijn extra ruim en breed opgezet. Het worden, zeg maar gerust, de snelwegen onder de paddentunnels. Infrastructurele hoogstandjes die de paddenpopulatie in leven moeten houden.
Voorlopig zijn de padden alleen nog aangetroffen in een oude kas aan de zuidkant van het gebied.
Wist u trouwens dat de eekhoorns op eigen kracht zijn teruggekeerd in hun natuurlijke omgeving in de Schoorlse duinen?
Misschien moeten we het wel gewoon aan het dierenrijk overlaten.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 15 maart 2005

Aardig

Tussen het politieke geraas over financiële tekorten en moties van wantrouwen, konden we deze week in de gemeenteraad van Bergen nóg een wezenlijk debat ontwaren. Want hoe moet het nou met de oer-Hollandse koe?
Aanleiding voor het debat over de koe ws de verkoop van de Vinkenkrocht, een Bergense weide, aan het PWN.
Het waterleidingbedrijf wil de Vinkenkrocht door Schotse Hooglanders laten begrazen.
In plaats van zich op te houden in de Schotse Hooglanden, graast deze koe steeds meer gras weg voor de hoeven van de ouderwetse Hollandse koe.
In de Vinkenkrocht, een typisch geval van een Nederlandse laagvlakte, horen geen Schotse Hooglanders plaats, zo vond bijvoorbeeld A. van der Veen van GroenLinks. Ze kreeg bijval van H. Schiering van Gemeentebelangen. ,,Je ziet overal Schotse Hooglanders. Dan denk ik: waar moet het naar toe?” En hij noemde en passant enkele Nederlandse koeienrassen die veel beter in het landschap passen.
Wethouder L. Worm wist hem te vertellen dat als je van de Oude Natteweg in Bergen naar de Teugelaan in Schoorl rijdt, je minstens vier verschillende koeienrassen tegenkomt. ,,En geen enkele Hollandse.”
Hij stelde dan ook vast dat we daar in Nederland maar aan moeten wennen. En hierop volgde een ontboezeming: ,,Het zijn best aardige dieren.”

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 2 juli 2004

Konijnen

De noodklokken werden afgelopen week weer eens geluid. Het zou namelijk niet goed gaan met de konijnen in het duingebied.
Nu is er altijd wel wat met konijnen. De ene keer heb je er te veel van en de andere keer te weinig. Maar deze keer zou het echt zorgwekkend zijn.
Het mysterieuze VHS-virus – niet genoemd naar een uitstervend videosysteem – is helemaal uit China overgekomen om in het Nederlandse duingebied toe te slaan.
In tien jaar tijd zijn er zo weinig konijnen overgebleven dat ze nauwelijks meer worden gesignaleerd. En er zijn weinig tekenen van herstel.
In een artikel in de Volkskrant las ik dat een van de boswachters van Staatsbosbeheer een tegenslag te verduren kreeg nadat hij konijnenkeutels had ontdekt. Ze bleken helaas niet vers, constateerde hij.
Welnu, ik reed vorige week op mijn fiets in de duinen tussen Egmond en Castricum – niet op konijnenspeurtocht – toen mijn fietsmaatje me wees op iets wat bewoog in het gras. ‘Kijk een konijn’. Ik kon het bijna niet geloven. Juist toen ik wilde zeggen: ‘Maar die zijn hier toch niet meer?’, moest ik uitwijken.
Anders had ik de helft van de overgebleven konijnenpopulatie in de duinen tussen mijn spaken gekregen.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 12 mei 2004

Evolutie

‘Chop’, ‘chop’, ‘chop’…
Het sonore geluid van rotorbladen die op volle snelheid voortbewegen op de wind, wordt hinderlijk onderbroken.
Het boze oog zwenkt in één nanoseconde naar de bron van het geluid. Volautomatische stelt de lens zich scherp. De indringers zijn betrapt, standrechterlijk geëxecuteerd en op de foto vastgelegd.
De beelden komen nauwelijks een paar seconden later binnen op de afdeling monitoring en evaluatie van NoordZeewind, het consortium dat het windpark, dat voor de kust van Egmond is neergezet, runt.
De dienstdoende statisticus veert op van zijn stoel. ‘Weer drie erbij’, denkt hij, terwijl hij de foto’s nauwkeurig bestudeert.
‘Die ene miste een linkervleugel, maar bij de andere twee is het een snelle dood geweest, die hebben niet geleden’, constateert hij. De grafieken kunnen weer worden aangevuld.
Hij tikt in: ‘Twee eidereenden (gestorven) en één zwarte zee-eend (gewond)’.
Het is natuurlijk nog maar de testfase, maar de eerste resultaten van het vogelmeetsysteem zijn bemoedigend. Nog tien jaar, zo is de verwachting, dan zullen de zee-eenden, ganzen en stormvogels zijn geëvolueerd tot windmolenvogels. Vogels die wél op tijd uitwijken voor rotorbladen.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 17 maart 2004

Paddentrek

Zomaar een berichtje in de krant: ‘Paddentunnels onder kruispunt in Bergen’.
De tijd dat speciale infrastructurele projecten voor padden, bruine kikkers en kleine watersalamanders nog breed werden uitgemeten in de pers is voorbij. Het is de normaalste zaak van de wereld geworden.
Na de winter trekken de padden vanuit bos en duin naar de sloten om zich voort te planten om na veertien dagen weer terug te keren.
Gevaarlijk? Welnee! Geleidingshekken zorgen er voor dat de padden niet verdwalen en dat ze gebruik maken van de tunnels om de weg over te steken. En waar er nog geen paddentunnels zijn, zijn er wel vriendelijke klaarovers die er voor zorgen dat wegen afgesloten worden voor auto’s.
Dat was vroeger wel anders. Toen was de paddentrek nog gevaarlijk. De padden hebben dan ook een hevige en bloedige emancipatiestrijd moeten voeren. Wie ooit duizenden padden voor zijn wielen heeft gekregen, zal dat niet meer vergeten.
Ze hebben zihc inmiddels ook op andere ruimtelijke ordeningsterreinen begeven. U had het misschien nog niet door maar de pad neemt de macht over.
Plannen voor bedrijventerreinen, golfbanen en woonwijken worden al meer tegengehouden, vertraagd of aangepast door toedoen van de pad.
Denk daaraan als de paddentrek weer begint. Laat ze met rust. Maak ze in ieder geval niet kwaad!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 1 februari 2003