Camieleke

De N23 heet-ie, de weg van Alkmaar naar Zwolle. Eigenlijk is het niet één weg – u moet niet denken aan één rechte streep naar Zwolle – maar een aaneengesloten netwerk van allerlei verschillende soorten wegen. Die wegen moeten nu beter op elkaar aansluiten, want dat is goed voor de economie en de fileproblematiek.
Een half miljard kost die N23. De helft van dit bedrag moet van het Rijk komen. Het is dus van belang dat de minister het ziet zitten in het project. In dit geval Camiel Eurlings. ‘s Lands jongste minister, u weet wel van die ongebruikte spitsstrook.
Mijn oom en tante noemen hem altijd liefkozend Camieleke (uitgesproken met Limburgs accent), maar dit terzijde.
Om de minister enthousiast te krijgen voor het project was hij vorige week uitgenodigd voor een startbijeenkomst in het AZ-stadion, alwaar hij zou worden begroet door vele tientallen bobo’s die het allemaal superbelangrijk vinden dat het project doorgang vindt.
En wat zou het nou leuk zijn geweest als de minister daar zijn enthousiasme voor het project zou tonen. Nee, voor een toezegging van 250 miljoen was het nog wat vroeg, maar een positief signaal, dat zou toch geweldig zijn?
Maar Camieleke liet zich niet beetnemen en deed zeker geen spontane toezeggingen. Hij bleef weg.
Lijkt me ook een signaal.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 17 april 2007

De toerist

Alles voor de toerist!
De toeristen hebben met Pasen vrij en dus beginnen we het kaasmarktseizoen niet ergens diep in april, zoals te doen gebruikelijk, maar stapelen we de kazen al in maart op het Waagplein. Tussen de sneeuwbuien door. ‘t Is weer eens wat anders. Niet dat er veel toeristen waren. Het vroege begin van het kaasmarktseizoen stond kennelijk niet in alle buitenlandse reisgidsen vermeld.
Voor de Nederlandse toeristen die nog op vakantie willen gaan is Tweede Paasdag uitgevonden, ofwel Eerste Caravanboulevarddag. Ik begaf me even op het slagveld. Heb een grote bewondering gekregen voor mensen die na de zenuwslopende parkeerplaatsendans en het gewring in de gangpaden van de campingwinkels nog met blijde gedachten aan vakantie kunnen denken.
Behalve de kaasmarktorganisatie en de caravanwinkels denkt ook het Stedelijk Nuseum aan de toeristen. De expositie Yesterday met popfoto’s van Nico van der Stam is zo interessant, die moeten de Duitsers, Japanners, Chinezen, Italianen en Amerikanen ook zien. En dus blijft de expositie de hele zomer te zien, tot 8 september.
Leuk! Voor de toerist dan. Want als Alkmaarder in het bezit van een Museumjaarkaart had ik graag weer eens een nieuwe expositie gezien in mijn museum om de hoek. Maar ja, ik ben geen toerist.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 26 maart 2008

Roomservice

Het duurste hotel van de wereld bevindt zich op een kunstmatig eilandje in de Perzische Golf. Burj al Arab in Dubai – een 321 meter hoge toren, gebouwd in de vorm van een zeil- profileert zich als hét enige zevensterrenhotel ter wereld. Het ontbreekt de klanten er aan niets en dat mag ook wel voor kamerprijzen tot zesduizend dollar. Maar dan kun je wel kiezen uit dertien verschillende kussens om op te gaan slapen.
Het is natuurlijk heerlijk om je eens een nachtje te laten verwennen in zo’n hotel. Maar een dergelijke service kun je in Nederland nergens krijgen…hoewel.
Een vriendin van mij kwam onlangs, na een val van haar fiets, met haar achterhoofd in onzachte aanraking met een paar Bergense straatklinkers. Hetgeen haar in het Medisch Centrum Alkmaar deed doen belanden.
Zeer waarschijnlijk heeft ze het aan de knot op haar achterhoofd te danken dat het met de schade nog wel meeviel. Na een bezoekje aan de EHBO-afdeling, een korte observatie door de neuroloog en een nachtje overblijven in het ziekenhuis mocht ze weer naar huis.
Enkele weken later plofte de rekening op de deuromat: 6844 euro en 84 cent! Voor het gebruik van tandpasta, een pyjama en twee sneetjes brood werd niets extra gerekend. Dat noemen ze bij het MCA nou roomservice!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 13 maart 2008

Luchtfietsen

Rotterdam en Amsterdam mogen dan een verbeten strijd voeren over de vraag welke stad zich kandidaat moet stellen voor de Olymopische Spelen, u moet niet verbaast staan te kijken als een derde stad ermee heen gaat.
Het mag dan stil zijn rond de Olympische kandidatuur van Alkmaar, maar de voorbereidingen zijn al in volle gang. Zo biedt de Westrand al ruimte aan traditionele sporten als wielrennen en hockey.
Maar ook het IOC gaat met zijn tijd mee. Het zou heel goed kunnen dat sporten als kanopolo en skeeleren in 2028 op het Olympische programma staan. Sporten die dan beoefend kunnen worden op de Sportboulevard Alkmaar-Noord.
Als het een beetje meezit worden daar de komende jaren onder meer een skeelerbaan, een BMX-baan en een nieuwe botenhal gerealiseerd. Het totale plan kost slechts 5,3 miljoen euro. Een schijntje natuurlijk voor sporten die zich mogen verheugen in zo’n brede belangstelling.
Wellicht dat er bij de invulling van de voormalige voetbalvelden nog gedacht kan worden aan een parcours dat geschikt is voor de nordic walking biatlon (combinatie van wandelen en frisbieën). Als hiervoor onvoldoende ruimte is, kan het luchtfietsen altijd nog worden opgenomen in het programma van Alkmaar 2028.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 27 februari 2008

Krabbelaar

Het is zo’n winter waarbij je denkt: ,,Het zou kunnen dit jaar.” Met een beetje goede wil, kan er nog geschaatst worden op bevroren sloten.
Laat ik nou voor het laatst in 1986 op het ijs hebben gestaan. Evert van Benthem won voor de tweede keer de Elfstedentocht en ik deed mee aan mijn eerste toertocht. Dat de 12 kilometer lange tocht een lange lijdensweg werd, was vooral te wijten aan het feit dat ik op nieuwe – twee maten te grote – schaatsen reed.
Het was meteen de laatste keer dat ik die schaatsen heb aangetrokken, want toen ik ze onlangs nog een tevoorscheen haalde, waren ze minstens twee maten te klein.
Vandaar dat ik afgelopen week schaatsen moest huren toen ik op De Meent een begin maakte met mijn voorbereiding op de mogelijke aankomende toertochten.
Nu had ik verwacht dat het rustig zou zijn op de ijsbaan, gezien het grote succes van ijsbaan De Westfries in Hoorn, maar dat viel even tegen. Terwijl ik begon aan mijn voorzichtige kennismaking met het ijs, schoten tientallen schaatsers mij in een razende vaart voorbij.
Een half uur later verging het mij nog niet veel beter. Ik was nog steeds aan het krabbelen. Ik vrees dat ik dit jaar nog niet klaar zal zijn voor de grote toertochten. Ik mik op 2009.
Een oproep aan alle schaatsers op De Meent: pas op voor die krabbelaar in de buitenbaan!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd op 14 januari 2008

Dikke bult

Het wordt zo langzamerhand een vertrouwd gezicht op het Waagplein. Een auto, net gespiest door een beweegbare verkeerspaal, wordt weggesleept, terwijl de bestuurder van de auto met zijn handen in het haar zit. Weg dag! Weg auto!
In onze redactieruimte aan de Voordam zitten we op de eerste rang voor deze doorlopende voorstelling. Maar ook op andere plekken in de stad is het regelmatig raak, getuige ook de reactie van medewerkers van de gemeente die zeggen dat gemiddeld vijf keer per week een auto tegen zo’n paaltje opknalt in Alkmaar.
Welke domkop rijdt dan ook tegen een paaltje op! Iedereen weet toch dat je het paaltje pas mag passeren als het licht op groen staat!
Dit lijkt de reactie van het gemeentebestuur te zijn. Want hoeveel ongelukken er ook al hebben plaatsgevonden en hoe vaak de paaltjes ook gerepareerd moesten worden (dit zal de verzekering wel betalen), de situatie blijft zoals die is.
En dat is hoogste merkwaardig. Bij elk willekeurige verkeerspunt in de stad waar een paar ongelukken hebben plaatsgevonden, schreeuwt de politiek moord en brand. Dan moet er een rotonde komen of drempels om het gevaar in te dammen.
Zoniet in dit geval. Doden zijn er nog niet gevallen en een whiplash is zeker niet erg genoeg. En ach, die materiële schade, dat zal ze leren!
Eigen schuld dikke bult!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 6 december 2007

Onschuldig

Ze noemen het een Magic Mousse. Een soort van mini-achtbaan met karretjes die na een razendsnelle afdaling zo in het Noordhollands Kanaal lijken te schieten, om op het laatste moment toch gewoon keurig op de rails te blijven, de bocht te nemen en koers te zetten op de volgende duizelingwekkende afdaling.
Het is altijd weer een belevenis zo’n rit. Niet iedereen houdt ervan, ik wél!
Zo lang ik maar stevig vastzit in een beugel is er niets aan de hand.
Ik ben daarentegen waarkzaam voor onschuldig ogende attracties. Neem nou het Boobytrap Hotel. Zo’n leuk speels geval met trapjes, glijbaantjes en lopende bandjes.
Grappig zou je zeggen, maar eerlijk gezegd verbaasde het mij niet toen ik las dat een jongen met zijn hand klem had gezeten onder een lopende band.
Zelf heb ik een soortgelijke ervaring meegemaakt toen de Tobogan nog op de Kanaalkade stond. Een voorloper van het Boobytrap Hotel.
Om een reusachtige glijbaan te bereiken moesten bezoekers op een lopende band springen die hen naar boven zou brengen.
Ik waagde de sprong, klapte achterover en lag opeens spartelend op mijn rug, terwijl de lopende band mij meevoerde naar boven.
De kermisexploitant keek me niet begrijpend aan toen ik zei dat ik mijn portie wel had gehad.
Ik mocht het nog een keer proberen, gratis en voor niets.
Voor geen goud!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 30 augustus 2007

Virtuele juf

Aan alles komt een eind. Ook aan de handmatige bediening van de ophaalbruggen in Alkmaar. Het rukken aan een ijzeren slinger mag niet meer. Of de toeristen dit nou charmant vinden of niet. Er komen nu kastjes met knoppen. Het worden nog geen zelfbedieningsbruggen, maar het zal ongetwijfeld niet lang meer duren voordat de wetgever het brugwachters verbiedt zich in te spannen om op tijd van de ene brug bij de andere te komen.
Het hoort helemaal bij de ‘verjuffering’ van de samenleving. In Hoorn zijn ze onlangs ook gestart met het houden van kaasmarkten. Denk maar niet dat de kaasdragers daar echte kaas mogen versjouwen.
Nee, daar doen ze het met veel lichtere, plastic nepkazen.
En de verhuisdozen worden ook almaar kleiner.
Bij de krant kregen we enige jaren geleden de beschikking over een softwareprogramma dat bedoeld was om rsi – de journalistiek heeft zo haar eigen gezondheidsproblematiek – te verhelpen. Een virtuele juffrouw verscheen om de zoveel minuten op het beeldscherm en deed dan allerlei rek- en strekoefeningen voor die we na moesten doen.
Ook moest je, na een paar zinnen te hebben getikt, steeds vijf minuten rust nemen. Ik moest zo vaak pauzeren dat ik om half zeven nog niet klaar was met mijn verhalen.
Ik heb de juffrouw en haar verplichte pauzes in mijn virtuele prullenbak gegooid. Soms moet je aan bepaalde zaken snel een eind maken.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 6 augustus 2007

Symbool

Hoe deden de ondernemingen in Alkmaar en Heerhugowaard het in het afgelopen jaar? Nee, ik bedoel niet in economisch opzicht.
Ook in deze regio zullen de meeste bedrijven het tij wel mee hebben gehad. De aandeelhouders zullen wel weer zijn gepleased, de rendementen waren vast in orde en hier en daar zullen de nodige bonusjes zijn uitgedeeld.
Nee, ik heb het over een nieuwe norm: hoe maatschappelijk betrokken waren de bedrijven het afgelopen jaar? Dat vind ik pas interessant.
Ik ben van plan mijn verzekeringen af te sluiten bij het bedrijf dat de meeste kippenhokken heeft geschilderd. Ik koop mijn auto bij die garage die trips heeft verzorgd voor arme bejaarden en ik doe alleen zaken met een bank als die ook wat doet voor de gehandicapte medemens.
Gelukkig gaat het de goede kant op in deze regio. Maatschappelijk ondernemen is in, bijna hip zelfs.
Maar het kan natuurlijk altijd beter. De Bronzen Waaier, een prijs die in september in de Grote Kerk wordt uitgereikt aan het bedrijf dat zich op dit gebied heeft onderscheiden, kan een stimulans zijn en twijfelaars over de streep trekken.
Ik heb zo het vermoeden dat de ondernemer die dit symbool van onbaatzuchtigheid straks in zijn vitrine heeft staan, zich in de toekomst over zijn rendement geen zorgen hoeft te maken.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 3 augustus 2007

Sloopkogel

De kogel is door de kerk! Figuurlijk gesproken dan. De Don Bosco staat nog even recht overeind. Maar het zal niet lang meer duren voordat sloopkogels en betonhappers bezit hebben genomen van het terrein.
De bezwaarmakers tegen de sloop van de stolpboerderijkerk probeerden nog met een laatste krachtsinspanning te redden wat er te redden viel. Beschuldigden de wethouder van onzorgvuldig handelen, stortten 1300 handtekeningen op de vloer van het stadhuis en deden nog één ultieme poging bij de rechter.
Maar in de rechtbank kon je zien aankomen dat het mis zou gaan. De advocaat haalde nog wel alles uit de kast. Betoogde zelfs dat de veiligheid van de omgeving niet gegarandeerd zou zijn bij de sloop.
Maar ja, we hebben het hier niet over een honderd meter hoge kerktoren hè.
Feit is dat de Don Bosco kerk niet kan omvallen. Dit nogal gezochte argument werd dus ook van tafel geveegd door de rechter.
Hoe zal het zijn over vijftig jaar, bedenk ik me als ik de nieuwbouwplannen voor het Don Bosco-terrein bekijk.
Waarschijnlijk hebben we dan te maken met een gedateerde woontoren, die rijp is voor de sloop. Benieuwd of er dan ook actie wordt gevoerd. Ik betwijfel het, maar de advocaat van dienst heeft dan wel meer recht van spreken als hij beweert dat de veiligheid van de buurt in het geding is.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 2 augustus 2007