Een leuke foto donderdag in de(ze) krant. Een sabeltandtijger met opengesperde bek ontmoet een steppewisent – een uit de kluiten gewassen Schotse Hooglander – die vooral aandacht heeft voor de grassprieten voor hem. Plaats van handeling: een vochtig dal in Schoorl.
Volgens deskundigen had deze ontmoeting 20.000 jaar geleden in het echt kunnen plaats vinden. Tegenwoordig zijn er zorgvuldig geconstrueerde replica’s voor nodig.
Want hoe vervaarlijk ook, de sabeltandtijger (ofwel de smilodon) en de steppenwisent – die gedurende het hele pleistoceen in Nederland te vinden waren – hebben inmiddels gezelschap gekregen van de oeros en de mammoet in het rijk der uitgestorven dieren.
Wie ooit de avonturen van Tarzan in het voorwereldlijk Pellucidar heeft gelezen, praat met respect over dergelijke zoogdieren. Ik bedoel maar, de sabeltandtijgers, voorzien van achttien centimeter lange hoektanden, schakelden groepsgewijs hun prooien uit.
Een kudde steppewisenten kon je ook maar beter ontwijken.
Tegenwoordig hebben de tijgers tanden van normale proporties, zijn olifanten vooral bekend van hun circusacts en hebben we te maken met koeien die zelf in de gaten houden wanneer ze het beste door de melkrobot gemolken kunnen worden.
Niet verwonderlijk dat de leuke strips van Tarzan ook zijn uitgestorven.
Roel van Leeuwen
Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 25 augustus 2007
