Rolls Royce

Hij is gemaakt van Kameroens teakhout. Nee, ik heb het niet over mijn tuinbank of mijn nieuwe salontafel, maar over de vangrail die dinsdag officieel in gebruik werd genomen in Heerhugowaard.

Een vangrail met een lengte van 950 meter om precies te zijn. En niet zomaar een vangrail, nee de Rolls Royce onder de vangrails, aldus de ontwikkelaar van deze geleiderail.
En die is nu te bewonderen in Heerhugowaard. Al is het voor de gesteldheid van uw automobiel te hopen dat u niet van dichtbij kennis maakt met dit wonder van vangrailtechniek, al geldt dat natuurlijk ook voor de ouderwetse, stalen variant.
Maar waarom in Heerhugowaard? Schijnt iets met duurzaamheid te maken te hebben. Nu denk ik bij hout uit Kameroen niet direct aan duurzaamheid. Dat moet duurzamer kunnen! Kan zo’n infrastructureel kunstwerk niet gemaakt worden van hout uit een Nederlands productiebos?
Ik vraag me overigens af of ze in Kameroen beseffen dat ze van hun teakhout ook best vangrails kunnen maken? Waarschijnlijk is het nog niet bij ze opgekomen.
Zoals ook andere gemeenten in Nederland zich wel twee keer zullen bedenken voordat ze zich aan een dergelijke verkwisting bezondigen.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 16 maart 2011

Pinpret

De waarnemers van het Guinness Book of World Records zijn al opgetrommeld. Nederland staat namelijk aan de vooravond van weer een uniek record waar we met zijn allen trots op kunnen zijn.

Na het omgooien van de meeste dominosteentjes en het met zoveel mogelijk landgenoten naar een voetbalwedstrijd van het Nederlands Elftal kijken, wacht nu het pinrecord. Op één dag tien miljoen keer pinnen. Oké, het is ambitieus, maar als we er allemaal in geloven, gaan we het halen!
De recordpoging vindt vrijdag plaats en iedereen mag, nee iedereen moét meedoen. U mag zelf kiezen waar u begint. Eerst bij de slager als u uw gourmetschotel, hazenrugfilet of struisvogelbiefstuk ophaalt of anders bij de speelgoedwinkel waar u de nieuwste game voor de Wii koopt voor de kids. Beginnen bij de supermarkt mag natuurlijk ook.
En het leukste van de recordpoging is dat het overal zo lekker druk is. Gezellig met z’n allen in de rij. Allemaal rustig en lachend wachtend tot de pas door de gleuf mag. Geen irritaties, geen jengelende kinderen, gewoon écht gezellig. Oer-Hollandse pinpret.
En als u de winkelwagen hebt leeggeruimd en de kofferbak van uw auto heeft volgepropt, vergeet dan niet om nog even gezellig een bakkie koffie te drinken in de Alkmaarse binnenstad. Maar wel pinnen natuurlijk, want dat record moet er komen!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 21 december 2010

Bemoeial

,,Wat zijn ze nou weer aan het doen?”, vraagt mijn moeder die zich weer naar mijn huis in de Alkmaarse binnenstad heeft weten te slalommen. ,,Ze zijn nu bezig met de Kraspolderbrug.”

,,Dat had je me niet verteld”, zegt ze.
,,Nee, dan kan ik wel bezig blijven”, antwoord ik.
Ze moppert nog een tijdje door. Over het feit dat ze niet gewoon over de Kanaalkade kan rijden om naar mijn huis te komen, maar de slalomroute via Overstad heeft moeten volgen. ,,Belachelijk dat je op zo’n manier de stad binnen moet komen”, sputtert ze nog.
Ik kan haar alleen maar gelijk geven.
Volgens de gemeente begint de gewenning al op te treden bij automobilisten. Omdat het aantal ‘spookrijders’ op de Kanaalkade is afgenomen.
Onzin natuurlijk. Niemand heeft zin om gepeperde boetes te betalen en dus wordt de verplichte omrijroute via Overstad maar gevolgd. Omrijden dus, wachten voor stoplichten en in de file staan. Slecht voor het hart en ook niet echt geweldig ook voor het milieu. Hoe zat het ook alweer met de fijnstof?
Mogelijk wordt de maatregel tijdelijk teruggedraaid. Tijdelijk, want gedeputeerde Elisabeth Post stelt dat permanent terug naar de oude situatie is uitgesloten.
Bemoeizuchtig mens! Heeft zeker geen kinderen in Alkmaar wonen.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 17 september 2010

Goed gejat

Beter goed gejat dan slecht bedacht, dat moeten de organisatoren van de Gay Pride in Alkmaar – die zaterdag werd gehouden – gedacht hebben.

Als ze in Amsterdam een feestelijk evenement met bootjes vol homo’s kunnen organiseren, moet dat in Alkmaar natuurlijk ook kunnen.
En inderdaad, het kan ook in Alkmaar. Niet dat dat zo’n grote verrassing is. We hebben hier immers zowel grachten als homo’s.
En Alkmaar is nog tot veel meer in staat. Dat werd vorig jaar wel bewezen toen de horecabazen van het Waagplein het Oktoberfest – nagenoeg een kopie van de bierfeesten in München – naar de stad haalden. Ingrediënten: een grote tent, muzikanten, héél veel bier en bierdrinkers.
Yep, dat lukte ook in Alkmaar. Dat de tweede editie nog even op zich laat wachten – omdat het gemeentebestuur op de rem trapt – mag de pret niet drukken.
Misschien dat we nog enkele evenementen kunnen bedenken die elders al een groot succes zijn.
Sail Alkmaar? Moet kunnen.
North-Holland Channel Jazz? Geen probleem.
Alkmaarse Kunst10daagse? Waarom niet?
Nu we toch zo lekker bezig zijn. Kunnen we ook niet ergens een stadsstrand aanleggen en een paar hoge bergen importeren?
Dan hoef ik voor mijn vakantie Alkmaar ook niet meer uit.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 6 september 2010

Kaasweetjes

Het valt nog niet mee om wekelijks een quiz te maken over kaas en de Alkmaarse kaasmarkt in het bijzonder. Nu de laatste kaasmarkt weer geweest is, zit de klus erop. Na 23 kaasmarkten en 69 vragen zit mijn hoofd nu vol kaasweetjes waarmee ik de mensen in mijn omgeving kan én zal lastig vallen.

Wie mij tegenkomt, loopt de kans te moeten aanhoren dat je tien liter melk nodig hebt voor 1 kilo kaas en dat er gemiddeld 30.000 kilo kaas op de Alkmaarse kaasmarkt ligt, maar da’s nog niets in vergelijking met 1916, toen er wél 300.000 kilo werd verhandeld.
De kaasvreters van Europa? Dat zijn de Grieken. Maar in Amerika wordt de meeste kaas gemaakt. En de Fransen dan? Charles de Gaulle zei ooit dat het moeilijk is om een land te regeren dat 246 soorten kaas telt. En dan had die De Gaulle het nog gemakkelijk. Inmiddels staat Nicolas Sarkozy aan het hoofd van een land met meer dan 750 verschillende kaassoorten. Neem nu de Camembert. Lekker op een toastje, maar ik kan geen Camembert meer zien zonder erbij te bedenken dat de kaassoort in 1791 is geïntroduceerd.
En tijdens het scrabbelen zou ik zomaar eens de woorden: ‘vemen’, ‘berrie’ of ‘tasman’ op het bord neer kunnen leggen.
Ik vrees dat ik aan zeven maanden zonder kaasmarkt niet genoeg heb om bij te komen.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 4 september 2010

Respijt

Het is een nieuw fenomeen. Uit Alkmaar nog wel. Ik heb het over het Respijthuis.

Het eerste Respijthuis van Nederland is nu officieel geopend en als het aan de initiatiefnemers ligt, komen er binnen de kortste tijd nog drie Respijthuizen bij.
Een mooi initiatief, écht waar. Maar wat een beroerde naam.
Echt een naam die uit de zorg voortkomt. Passend bij: ‘Zorgspectrum Westerhout’ (brrr..) of de term ‘mantelzorgers’.
Ik blijf bij die laatste term denken aan iemand die met een borsteltje een mantel van hondenharen probeert te ontdoen. Ik kan ‘t niet helpen.
Terwijl een mantelzorger iemand is die de zorg voor een naaste op zich neemt.
Het woord ‘Respijthuis’ – waar zorgbehoeftigen tijdelijk worden opgevangen, zodat de mantelzorgers op adem kunnen komen – lijkt te zijn herrezen uit het begin van de vorige eeuw.
‘Kunt u me nog enige dagen respijt geven?’, vroeg de wanbetaler, die uitstel van betaling wilde. Van Dale voert Couperus op, die schreef: ‘Het regende zonder respijt’. Hij bedoelde, het regende onophoudelijk. Met andere woorden: respijt is een oud woord met verschillende betekenissen.
Hopelijk nemen de initiatiefnemers nog even respijt voordat de formule over Nederland wordt uitgerold.
Kan er nog even een nieuwe naam worden bedacht.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 30 augustus 2010

Talentenjacht

Idols is uit en dat geldt ook voor ‘Hollands next… weet ik veel’. Vul maar in: ‘popstar, big talent, topdanser’. De nieuwe gouden formule komt uit Alkmaar: ‘De boom met de X-factor’.

Allereerst presenteren we u de jury onder voorzitterschap van Wouter Bos. In zijn vrije tijd houdt Bos fluisterdebatten met bomen. Het tweede jurylid is oud-voetballer Jaap Stam. Jaap voetbalde vroeger al met bomen. Dan vormde hij de ene doelpaal, terwijl een boom het doel completeerde. Jeroen van de Boom is jurylid nummer 3. Een échte topper die alles weet van de X-factor. Maar wat u misschien nog niet wist: hij kan ook heel goed een boom nadoen.
Maar het gaat natuurlijk om de kandidaten. Het gaat tussen een 20-meter hoge eik, die al 100 jaar in Alkmaar staat, een Hollandse iep, die ooit de iepziekte heeft overleefd, en een stuk kleinere wilg. Stam houdt de ballentest. Meteen breekt er een wilgentak af. Terwijl de bal via de beuk een heel stuk verder in een sloot belandt. Daar houdt Jaap niet van. Van de Boom heeft zijn oordeel meteen al klaar. ,,Ik kies voor de eik hoor. Die heeft uitstraling. ‘Het hele pakketje’. Wouter Bos houdt zijn fluisterdebat. Het gaat er fel aan toe. Maar weer wint de eik. ,,Die staat het stevigst met zijn wortels in de grond. Hij kan tegen een stootje hoor. Wat een talent!”

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 26 augustus 2010

Toekomst

Het moet een jaar of tien geleden zijn geweest dat ik me begaf naar een bedrijventerrein in een naburige regio om een bezoek te brengen aan ‘het kantoor van de toekomst’, zoals het in een persbericht werd omschreven. Ik moest meteen denken aan Chriet Titulaer, die het in zijn tv-programma ‘Wondere Wereld’ ook al over het kantoor van de toekomst had. Chriet had het al over zelfdenkende zonneschermen en geluidgestuurd licht en zelfreinigende toiletpotten voordat iemand ooit maar over het nut ervan had nagedacht.

Mijn kantoor van de toekomst was een cosmeticabedrijf. De directeur leidde mij vol enthousiasme rond door het gebouw. Het zag er allemaal piekfijn uit, maar het bijzondere moest nog komen, vertelde de directeur. Hij opende de deur van wat een soort van grote meterkast bleek te zijn.
‘Dit is het bijzondere van dit gebouw’, zei hij. Ik moest mijn best doen om mijn teleurstelling te verbergen.
Vervolgens begon hij een verhaal te vertellen over het ‘omgekeerde koelkastprincipe’ en over ‘tuinslangen’ die door het hele gebouw heen gingen voor de koeling en de verwarming van het pand. Voer voor techneuten, maar niet voor alpha mensen.
In Heerhugowaard is nu een ‘IQOONwoning’ neergezet met drielaags warmtewerend glas en andere duurzaamheidssnufjes. Zou Chriet onder de indruk zijn? Of zou hij zich afvragen waarom dit huis zichzelf nog niet schoonmaakt?

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd op 27 augustus 2010

Kasteel

In onze speeltuin stond vroeger een kasteel.

Het was het Ivanhoe-tijdperk en ook ik had een helm, een schild en een wapperend zwaard. Bovendien had ik de beschikking over een schildknaap die constant ‘Ivanhoe, Ivanhoooooooeeee’ schreeuwde.
We hielden nepgevechten en als het nodige drama zich had voltrokken rustten we uit op één van de twee torens die het kasteel rijk was.
Totdat het kasteel op een dag werd weggehaald door een vijandige mogendheid. Medewerkers van de gemeente die hadden besloten dat het bouwsel niet veilig was of zo.
We kregen er een huisje voor terug. We hebben nog wel geprobeerd ons in te beelden dat het een kasteel was, maar toen alle kamers bezet waren door meisjes met minitheepotjes en minikopjes, was het afgelopen met de ridderpret.
Mijn hart maakte een sprongetje van nostalgische vreugde toen ik vernam dat ze in het Geestmerambacht een avonturenspeelplaats willen bouwen. Zeg maar gerust een gigantisch speelkasteel met vijf torens. Laat de strijd om de torens maar losbarsten.
Er is alleen één probleempje. Er is nog 75.000 euro aan sponsorgeld nodig. Anders komt het kasteel er niet en moet er iets goedkopers worden verzonnen. Voor je het weet zetten ze er dan een huisje neer.

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 12 augustus 2010

Smakeloos

Van wie zijn toch de skeletten vol loden kogeltjes die zijn opgegraven op de Paardenmarkt? Van Alkmaarse burgers die betrokken waren bij de verdediging van de stad in 1573? Of waren het Spanjaarden die bij elkaar in een kuil werden gegooid? Of anders – en dat lijkt mij het meest waarschijnlijk – geuzen, die geen familie in de stad hadden en daarom op die manier werden begraven? In ieder geval hadden ze hun eeuwige rustplaats gevonden.

Maar na ruim vier eeuwen is het gedaan met die rust. De skeletten lagen in de weg – want er moet zonodig een nieuw plein komen – en de beenderen worden nu aan een uitvoerig onderzoek onderworpen. En de toekomst is ongewis. In een zak in een depot of – nog erger – terug naar de Paardenmarkt, maar dan onder een glasplaat. Want zo wordt de geschiedenis goed zichtbaar gemaakt, vinden sommige politici.
Een smakeloos idee. Geen graf is meer heilig. Als een of andere politicus het in zijn kop krijgt, word je ineens tot ‘geschiedenis’ gebombardeerd en word je als een etalagepop tentoongesteld.
Als de geschiedenis dan zonodig tot leven moet worden gewekt – ik zou zeggen: loop eens rond in het Alkmaars Stedelijk Museum – dan kun je nog altijd denken aan een kunstwerk. Bouw voor mijn part de stadsmuur weer op, maar laat die geuzen met rust!

Roel van Leeuwen

Gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad op 10 augustus 2010